CAMPER LOVERS

Το ¨Μαντάνι του Δαίμονα¨

22/07/2025 στο 20:09 | Αναρτήθηκε στις From life to VANlife, ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ | 2 Σχόλια
Ετικέτες: ¨Μαντάνι του Δαίμονα¨, Πεζοπορία, Τρίκαλα

Οδοιπορικό στον καταρράκτη

Μέσα Ιούλη, δίπλα στο ποτάμι με τέλειες θερμοκρασίες προσπαθώ να δουλέψω για το καινούριο μου ντοκιμαντέρ, όταν έρχονται φίλες από Θεσσαλονίκη.

Την επόμενη μέρα, συζητάνε για ορειβασία σε έναν πανέμορφο καταρράκτη, κανένα μισαωράκι χαλαρής διαδρομής, τις είπαν, και παίρνω φωτιά.

Βγάζουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες για το Instagram,

γιατί αν δεν ανεβάσεις story, δεν πήγες ποτέ, στρίβουμε από το εκκλησάκι και βρισκόμαστε σε ένα μονοπάτι που μοιάζει με το trail του Mordor.

Με τις σαύρες να με κοιτάνε με ύφος ¨που πας ρε Καραμήτρο;¨, αρχίζουμε να ανηφορίζουμε παράλληλα με το ποτάμι.

Σκέφτομαι μήπως δεν την βγάλω με το χάλι που έχουν τα γόνατά μου, αλλά τι διάολο, αν δεν δοκιμάσω δεν θα μάθω ποτέ. Κι αυτές, δεν είναι τίποτα  Ντένιες Πάσαβεν!

Μισή ώρα μετά, η «χαλαρή» διαδρομή έχει αποδειχτεί επικός αγώνας επιβίωσης.

Θα έπρεπε όμως, από ώρα να είμαστε στην σκιά του δασικού κομματιού της διαδρομής και, αν όχι να έχουμε φτάσει στον καταρράκτη, τουλάχιστον να τον ακούμε!

Οπότε…μαντέψτε τι έγινε. ΧΑΘΗΚΑΜΕ!

Σε λίγο, συναντάμε τον Κυριάκο, που κάνει την διαδρομή με κλειστά μάτια και μας δίνει επιπλέον οδηγίες…

Λίγο αργότερα, Τα γόνατά μου παρακαλάνε για ευθανασία αλλά τα κορίτσια προχωράνε ακάθεκτα!.

Σύντομα, η μέση μου με πεθαίνει, καίγομαι από τον ήλιο και κάνω επίκληση στην ανώτερη δύναμη για σκιά. Μου ζητάει νεφρό, το δεξί μου μάτι και το αριστερό αυτί. Το αυτί είναι μισόκουφο όμως, το μάτι γυαλίζει και κάπως έτσι, μετά από καυγά, καταλήγουμε στο νεφρό,

αλλά,… η συμφωνία είναι η συννεφιά να κρατήσει μόνο στο πήγαινε.

Έστω και έτσι όμως θεωρώ την συμφωνία δίκαιη γιατί και το νεφρό που δίνω δεν είναι και κανένα κελεπούρι!

Έτσι, σε λίγο, η νέφωση μας κάνει την ζωή λίγο πιο εύκολη.

Όταν πια αποφασίζουμε να μπούμε στο ποτάμι ξέρουμε ότι από δω και πέρα το πράγμα αγριεύει. Μας το είχε πει ο Κυριάκος που είχε καταλάβει τι βλαμμένα είμαστε και πρότεινε να πάμε από δω για να μην χαθούμε!

Δεν είμαστε όμως τίποτα φλοράκια εμείς και κάτι τέτοια τα έχουμε για πρωινό!

Τα κορίτσια περνάνε με αξιοπρέπεια. Εγώ, σαν παπαγάλος που έμαθε να περπατάει χθες, με μούσκεμα παπούτσια και μία νέα αντίληψη για το πόσο αδύναμο είναι το ανθρώπινο σώμα απέναντι σε βρεγμένη πέτρα!

Και αφού μαζί με όλα τα άλλα έχω στραμπουλήξει και το πόδι μου, Και αφού έχει περάσει πάνω από μία ώρα, και γνωρίζουμε πια με σιγουριά ότι το μισαωράκι διαδρομής που μας είχαν περιγράψει δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, και αφού οι κοιλιές μας ακούγονται μέχρι τα Τρίκαλα, είπαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα για να τσιμπήσουμε κάτι! 

Η συνέχεια ήταν πιο δύσκολη αλλά με την διάθεση ανεβασμένη δεν καταλαβαίνουμε τίποτα!

Ρε Τάνια… τι είχες βάλει μέσα σε αυτές τις μπάρες;

Ο καταρράκτης είναι απίστευτος!

Απολαμβάνουμε το μοναδικό τοπίο τόσο, που όλος ο πόνος, ο κίνδυνος να τσακιστούμε και η πείνα, να αξίζουν τελικά τον κόπο.

Εδώ, μαντέψτε ποιος δεν ήταν προετοιμασμένος για μπανάκι!

Ξεκουραζόμαστε, και σιγά σιγά, παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής, που όμως δεν ήταν καθόλου ¨ευκολάκι¨!

Και κάπως έτσι, πέντε ώρες μετά, φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής, κουρασμένοι, διψασμένοι και τα πόδια μας τούμπανα, αλλά έχοντας ζήσει έναν σκασμό μοναδικές, μαγικές στιγμές, και την καρδιά γεμάτη!

Αν θα το ξανάκανα; Με χίλια! Ειδικά με αυτά τα τρελοκόριτσα!