Βοσνία & Ερζεγοβίνη / Τρέμπινιε (Trebinje)

01/05/2025 στο 12:22 | Αναρτήθηκε στις From life to VANlife, ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ, Tangoτάξιδο στα Βαλκάνια | Σχολιάστε
Ετικέτες: car multimedia, Βοσνία & Ερζεγοβίνη, Ταξίδια, tangotrip, Trebinje

Το ταξίδι γίνεται με εξαιρετικές θερμοκρασίες.

Tραβάμε για την θάλασσα, ανταλλάσσουμε τις χορευτικές μας εμπειρίες από το event και καθώς κάνω κίνηση να βάλω μουσικούλα μετά την Podcoritsa, το multimedia… πάπαλα! μένει κολλημένο στην πρώτη οθόνη!!!

Το αφήνω για λίγη ώρα έτσι, χωρίς αποτέλεσμα, και κάποια στιγμή με πιάνουν τα διαόλια μου και μετά την λίμνη Σκόδρα σταματάω να το ψάξω καλύτερα. Μπαίνω σε ομάδες στο διαδίκτυο που λένε κόλπα για να ξεκολλήσει, ξεματιάσματα, κλπ, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Έχω την υποψία ότι έγινε ζημιά στην φάση της αλλαγής της μπαταρίας, εκεί με τους σπινθηρισμούς, αλλά δεν θέλω να το πιστέψω. Μετά από καμιά ώρα το αφήνω έτσι και συνεχίζουμε, άλλωστε είναι μια ευκαιρία να τραγουδήσω!

Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, αυτό ίσως να ήταν το πιο βασανιστικό κομμάτι για την Κική, ειδικά κάθε φορά που έπιανα Μαρινέλα στο ¨Άνοιξε πέτρα¨!

Η αρχική ιδέα λοιπόν ήταν να το πάμε παραλιακά για να επισκεφτούμε κάποιες περιοχές που η Κική, αναλαμβάνοντας τον σχεδιασμό του ταξιδιού, είχε μαρκάρει ως ¨Must SEE¨ Σημεία Ενδιαφέροντος, όπως την Μπούντβα, Ντρουμπρόβνικ, Σπλιτ, κλπ. ¨Έπρεπε να πάμε οπωσδήποτε¨, έτσι της είχε πει η έμπειρη φίλη της! Αυτό που δεν της είχε πει, ήταν ότι μαζί με εμάς θα είναι και 534 εκατομμύρια θερμόπληκτοι Βαλκάνιοι που θέλουν να κάνουν τα μπάνια τους στις ίδιες περιοχές και υπάρχει περίπτωση να ΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ ΑΓΡΙΑ!

Σε πρώτο πλάνο έρωτας! Πίσω το νησάκι μπροστά στην Μπούντβα.

Δεν ξέρω πως το κάναμε αυτό, αλλά τελικά, αντί εγώ να καταλήξω στο νοσοκομείο γδαρμένος και η Κική να γυρίσει Ελλάδα με τα πόδια, βρεθήκαμε να πίνουμε το καφεδάκι μας σε ένα όμορφο και ήσυχο καφέ πάνω από την παλιά πόλη της Μπούντβα, γελώντας με τα χάλια μας!

Αυτό που διαπιστώνουμε ότι τα πάντα είναι εμπορευματοποιημένα τουριστικά (παραλία – νησάκι), η περιοχή είναι άναρχα δομημένη, με ψηλά κτίρια και γεμάτη μεγάλα ξενοδοχεία.

Η παλιά πόλη τόσο μικρή που δεν βλέπω λόγο να ταλαιπωρηθούμε περισσότερο για να την δούμε από μέσα τέτοια εποχή.

Άλλωστε, δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης, είναι όλα γεμάτα και με συνοπτικές διαδικασίες τα μαζεύουμε και φεύγουμε.

Το Traffic είναι χιλιομέτρων αφού κατεβαίνουν ορδές από τον βορά προς τις θάλασσες. Εμείς ανεβαίνουμε οπότε δεν έχουμε πρόβλημα.

Έχουμε γλιτώσει το μακελειό και συμφωνούμε να πάρουμε τα βουνά. Στο Lepetani, όμως, είμαι έτοιμος να φύγω ευθεία για να κάνω τον κύκλο γιατί μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η διαδρομή, αλλά τελικάαααα, ο Θεός με λυπήθηκε, έβαλε μπροστά μου μια νταλίκα και για να μην μας πάει καροτσάκι, πήραμε το ferry για Kamenari.

Έτσι, γλιτώσαμε μια απίστευτη ταλαιπωρία πολλών χιλιομέτρων γεμάτων στροφηλίκια, έναν μεγάλο κύκλο*, με πολύ κίνηση απ΄ ότι είδα μετά, που αν τον κάναμε ακόμα θα κλαίγαμε!

Επάνω ολόκληρη η διαδρομή και κάτω το πέρασμα απέναντι με το ferry. Η διαφορά στον χρόνο είναι περίπου 60΄ χωρίς κίνηση. Υπολογίζω ότι με την κίνηση θα ήταν περίπου δύο – δυόμιση ώρες +.

*Δύο χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 2025, έκανα την διαδρομή αυτή και ήταν υπέροχα! Προτείνω, αν είστε στην περιοχή εκτός τουριστικής περιόδου, να την κάνετε οπωσδήποτε. Το σχετικό ταξιδιωτικό που έχει Αλβανία (Τίρανα), Μαυροβούνιο (Μπαρ, Μπούντβα, Κότορ), Κροατία (Ντουμπρόβνικ) σε δυο – τρία χρονάκια θα είναι έτοιμο!

Σύντομα, περνάμε τα σύνορα για Βοσνία – Ερζεγοβίνη, απολαμβάνουμε και πάλι την υπέροχη φύση στα ορεινά με ανθρώπινες θερμοκρασίες και καταλήγουμε να βολτάρουμε στο υπέροχο Τρεμπίνιε.

Κάπου εδώ, στα δροσερά, ήσυχα και με καλό ίντερνετ που ¨κλέβουμε¨ από το καφέ που έχουμε απέναντί μας, ξαναπιάνω το multimedia.

Ώρες μετά, με τα νεύρα τσατάλια και αφρούς στο στόμα, το παρατάω και αποφασίζω να το πάω στην πρώτη Citroen που θα βρούμε για να το περάσουν από OBD. Σκέφτομαι – ελπίζω – προσεύχομαι, να κάνουν κάποιο reset και να λυθεί το πρόβλημα.

Αλλά δεν είχα ιδέα τι με περίμενε!

Οι εντυπώσεις μας από την περιοχή είναι πολύ θετικές, ή τα βλέπουμε όλα υπέροχα μετά το ¨ξύλο¨ που φάγαμε από τα παραλιακά.

Με το κλεμμένο ίντερνετ όμως δεν γίνεται δουλειά και αφού θα κινούμαστε για αρκετές μέρες στην χώρα αυτή, αγοράζουμε τουριστική Κάρτα 10Gb για 5^Ε. Η ταχύτητα είναι απίστευτη πράγμα που αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι στην Ελλάδα έχουμε το πιο αργό δίκτυο, παρά τα όσα ¨βραβεία¨ διαφημίζουν!

Η πόλη έχει χαμηλή δόμηση, πράγμα που λατρεύω, και υπάρχει χώρος ανάμεσα στα σπίτια, είναι αραιοκατοικημένη, ανθρώπινη.

Είναι καθαρή και υπάρχει αίσθηση ασφάλειας. Έχει χαρακτήρα στην αρχιτεκτονική, πολλά δένδρα και γενικά το πολύ πράσινο που υπάρχει είναι και φροντισμένο. Το ποτάμι είναι βαθύ, καθαρό με πολλά μονοπάτια για άπειρες βόλτες. Και ακούστε: έχει Φεστιβάλ κινηματογράφου και Parapente στην περιοχή κάνοντας την καρδιά μου να χτυπήσει δυνατά. Μήπως να τα ακύρωνα όλα και να καθόμουν εδώ κανένα μήνα πετώντας κάθε μέρα να το ευχαριστηθώ; Μήπως να έβρισκα καμιά άτεκνη να με υιοθετήσει μένοντας για πάντα εδώ αφήνοντας στην Κική το βαν να γυρίσει πίσω;

Η παλιά πόλη είναι ανακαινισμένη και τουριστικά αξιοποιημένη. Υπάρχουν πολλές Χριστιανικές εκκλησίες και νεκροταφεία. Το Μουσουλμανικό στοιχείο είναι διακριτικό.

Οι τουρίστες είναι αρκετοί. Βολτάρουμε και εμείς στην παλιά πόλη απολαυάνοντας την αισθητική, την ηρεμία και το πόσο προσεγμένα είναι όλα, και τότε, ένας απεριποίητος άνδρας μέσης ηλικίας, γελώντας και φωνάζοντας στην κόρη του: ¨Ελένη, Ελένη, έλα εδώ μωρή, τριαντάφυλλο¨, το κόβει και της το δίνει!!! Είναι ένα από τα ελάχιστα που υπάρχουν στην, εμφανώς πολύ περιποιημένη αυλή.

Κάνω κίνηση να τον πλησιάσω, αλλά η Κική με κοιτάει δολοφονικά και καταλαβαίνω το λάθος που πάω να κάνω. Τον κοιτάω να χάνεται μέσα στα στενά χασκογελώντας και ο θυμός μου γίνεται θλίψη.

Οι Τιμές στα 2/3 της Ελλάδας και ειδικά η τροφή είναι φτηνή για εμάς. Επειδή αγγλικά δεν παίζουν στα προϊόντα*, βρίσκουμε με κάποια δυσκολία αυτά που χρειαζόμαστε στην τοπική αγορά.

*Σήμερα, με εφαρμογές στο τηλέφωνο όπως το Google translate που μεταφράζει από εικόνα, το πρόβλημα έχει λυθεί.

Άντε διάβαστο τώρα!

Αυτό που θα μου μείνει όμως περισσότερο απ΄ όλα είναι η αίθουσα τέχνης Umjetnička galerija Bokić, όπου πέρασα καμιά ώρα εκεί να χαϊδεύω το κτήριο και τα εκθέματά του (που δεν μου επιτράπηκε να φωτογραφίσω).