CAMPER LOVERS

From life to VanLife / Η έρευνα και αγορά του αυτοκινήτου

02/10/2023 στο 00:38 | Αναρτήθηκε στις From life to VANlife | 2 Σχόλια

Την ¨Σελήνη¨ την αποχωρίστηκα με την υπόσχεση ότι το ταξίδι συνεχίζεται. Μια το ένα και μια το άλλο όμως, τα χρόνια περνούσαν και έμεινε μια φωτογραφία να στέκει με μαγνητάκι στο ψυγείο και να φωνάζει κάθε τόσο ¨εεεεε τι θα γίνει με εμένα¨; ¨ΕΕΕΕ είσαι εδώ¨;; ¨μ΄ ακούς ρεεεεεεε¨;;;Έτσι λοιπόν, ¨εεεεε¨ και ¨ΕΕΕΕ¨ ήρθε κάποια στιγμή που κοιταχτήκαμε με μίσος πια.

Με τις φωτογραφίες όμως δεν είναι να τα βάζεις. Μπορούν να σου μαυρίσουν την ψυχή, να σου ξεσκίσουν την καρδιά, να σου γεμίσουν το μυαλό δηλητήριο και μόνο που βρίσκονται εκεί να υπάρχουν, και ας μην λένε τίποτα. Ας είναι μόνο εκεί να στέκονται, ας είναι καταχωνιασμένες στην πιο βαθειά τρύπα που υπάρχει. Tην δουλειά τους θα την κάνουν!

Η αυτή ή εγώ λοιπόν.

Τράβηξα μαλακά μην γδάρω την επιφάνεια, μετά τράβηξα απότομα, πιο δυνατά, έβαλα πιο πολύ δύναμη, αλλά τι σκατά? η φωτογραφία δεν έβγαινε με τίποτα και ένας οξύς πόνος διαπέρασε την πλάτη μου φτάνοντας μέχρι την καρδιά. Σαν να τραβούσα τα καλώδια της ίδιας μου της ύπαρξης, σαν να ξερίζωνα εκείνο το όνειρο που ανέβαλα να πραγματοποιήσω όταν επιστράτευα κάθε λογικό και παράλογο επιχείρημα ώστε να μην γίνεται, και τελικά, αισθανόμουν και περήφανος που κατάφερνα να μου βάλω τρικλοποδιά τόσο πετυχημένα.

Από πίσω όμως υπήρχε πάντα μια θλίψη να γκρεμίζει κάθε ψεύτικο συναίσθημα που κατασκεύαζα.

Είναι τότε που ακούω τις ¨Τρύπες¨ να τραγουδάνε:

¨Βάλε φωτιά σε ό, τι σε καίει σε ό, τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί¨.

Στο μυαλό μου αντηχεί ο στίχος: ¨Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί¨ και ξανά ¨Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί¨, και ξανά ¨ΕΞΩ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΑΠΝΕΟΥΝ ΔΙΨΑΣΜΕΝΟΙ ΑΝΟΙΧΤΟΙ¨ και με πιάνουν τα δάκρυα, κλαίω με αναφιλητά για όλον αυτόν τον καιρό που έβαλα το όνειρο στο χώμα, που σκασμένος πια από την αναβλητικότητα και τις δικαιολογίες σιχάθηκα τον εαυτό μου.

Μα όταν οι σπόροι είναι στο χώμα και βρέχονται από δάκρυα, βλασταίνουν και μεγαλώνουν και γίνονται θεριά ολόκληρα.

Και εκείνο το όνειρο τώρα, σε μια δύσκολη στιγμή μου μ΄ έχει τυλίξει, μ΄ έχει αγκαλιάσει και με ζεσταίνει και με κρατάει ζωντανό!

Έτσι, αποφάσισα να προχωρήσω κόντρα σε κάθε λογική, αλλά παρέα με όλα τα συναισθήματα του κόσμου και έπεσα με τα μούτρα στην μελέτη.

Από τον Σεπτέμβριο του 2020 μέχρι τα τέλη του 2021 και αρκετές εκατοντάδες ή και χιλιάδες ώρες καρφωμένος μπροστά στην οθόνη παρακολουθούσα blog και site με κατασκευαστικά και ιστορίες από ταξιδευτές σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αγαπούσα να βλέπω από νέα παιδιά με απλά τετραθέσια ΙΧ που κατέληγαν με ένα όχημα για τις διακοπές τους χρησιμοποιώντας παλέτες και υλικά που έβρισκαν στον δρόμο, μέχρι και ¨παππούδια¨ που ξόδευαν μια περιουσία να μετατρέψουν φορτηγά τριών αξόνων all terrain, σε σπίτια με όλες τις ανέσεις και αυτονομία 30 ημερών. Λάτρευα να βλέπω κοπέλες που δεν είχαν ιδέα πως πιάνουν το κατσαβίδι και κατέληγαν με ένα βανάκι που μπορεί να είχε χίλια προβλήματα, αλλά χρησιμοποιούσαν μια χαρά για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Παρακολουθούσα άλλους που κατασκεύαζαν για χρόνια ένα αυτοκινούμενο και έκανα σαν μικρό παιδί όταν χτυπούσε το καμπανάκι με νέο επεισόδιο.

Παρακολουθούσα ακόμα και ανθρώπους που ζούσαν αναγκαστικά σε κλούβα τεσσάρων μέτρων, χωρίς παράθυρα και θέρμανση, ψάχνοντας τροφή στο δάσος!

Την ίδια στιγμή οι πλατφόρμες αγοραπωλησιών μου γέμιζαν το mailbox. Η πανδημία φαίνεται ότι ανέβασε το ενδιαφέρον και βγήκαν στην φόρα ακόμα και αυτοκινούμενα που κάθονταν παρατημένα στα χωράφια.

Για όσα ήταν κοντά έβρισκα τρόπο να πάω να τα δω, αλλά αυτά που ήταν πιο μακριά ήταν ζόρικη φάση. Έπρεπε να ταξιδέψω 600 – 800χιλ. μακριά, με την αστυνομία να έχει κλείσει μέχρι και τους χωματόδρομους.

Παρόλο ότι η Σελήνη πουλήθηκε και γιατί ήταν ένα μεγάλο, ενεργοβόρο και δυσκίνητο όχημα, είχα απελπιστεί τόσο, που άρχισα να κοιτάω τα πάντα. Από διαλυμένα οχτάμετρα σοφίτας και σάπια βανάκια που έπρεπε να ξαναγίνουν από την αρχή, μέχρι Winnebago και σχολικά λεωφορεία με αμερικάνικες πινακίδες που δεν υπήρχε περίπτωση να κυκλοφορήσουν εδώ.

Στις κρίσεις ειλικρίνειας αναρωτιόμουν ¨τι διάλο μου συμβαίνει πραγματικά?

Τι θέλω? Δεν γίνεται να βάζω στα χαρτιά το Τ3 του κρητικού με πέντε καρδούλες και δίπλα 7,5 μέτρα χάρο με διπλές ρόδες και 3000cc! ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, είναι εντελώς διαφορετικά οχήματα και δείχνουν πόσο χαμένος είμαι¨.

Για δύο ολόκληρες εβδομάδες κοιμόμουν ελάχιστα και ταραγμένα. Έβλεπα όνειρα για βάλτους με φίδια και κινούμενη άμμο, τέρατα που με κατάπιναν, που με έκαναν μια μπουκιά και με έφτυναν αηδιασμένα.

Και έτσι, με αυτά και με άλλα, πέρασε σχεδόν ένας χρόνος και δουλειά δεν γινόταν!

Αφού λοιπόν, δεν ήξερα τι θέλω, κατέληξα να δουλεύω επάνω στο τι ΔΕΝ θέλω και να αποκλείω κάποια χαρακτηριστικά, συνειδητοποιώντας πρώτα απ΄ όλα, ότι πρέπει να θυσιάσω πολλές ανέσεις στις οποίες είχα καλομάθει με την Σελήνη.

Καταρχήν, δεν θα έπρεπε να είναι πάνω από 6 μέτρα, δεν θα ήταν επαγγελματικό, δεν θα ήταν πάνω από 2300cc, το ύψος εσωτερικά δεν θα έπρεπε να είναι κάτω από 190 ωφέλιμο, δεν θα έπρεπε να είναι ¨λιωμένο¨, δεν θα έπρεπε να έχει δύσκολα ανταλλακτικά και κοστοβόρο σέρβις και δεν θα έπρεπε να μου στοιχίσει περισσότερα από 20.000 τελειωμένο.

Αυτό που με πόνεσε σε αυτήν την φάση ήταν ότι η παράμετρος με τα ανταλλακτικά έβγαλε από τον ορίζοντα ένα πολύ αγαπημένο όχημα που κοιτούσα σοβαρά. Το Volkswagen Τ3, ήταν το πρώτο όχημα που λάτρεψα σαν αυτοκινούμενο και με έβαλε στην πρίζα πριν από τριάντα χρόνια περίπου. Σήμερα όμως, θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρό και χρονοβόρο να το κρατάω καλά συντηρημένο, όπως θέλω. Συνάντησα αρκετούς ιδιοκτήτες και αυτά που άκουσα για την εμπειρία τους δεν μου άρεσαν. Έχει πολύ γκρίνια στις ομάδες τους για το θέμα αυτό.

Αναλογιζόμενος, λοιπόν, τι θα ήθελα περισσότερο, ένα όχημα με στιλ που να με πηγαίνει παντού, αλλά με σοβαρή πιθανότητα να μένω για καιρό ¨εκτός δράσης¨ ξεπαραδιασμένος και περιμένοντας ανταλλακτικά ή ένα που να με πηγαίνει ¨σχεδόν¨ παντού και να ¨βρωμάει ο τόπος¨ φθηνά ανταλλακτικά? Η απάντηση ήρθε αβίαστα. Πρώτα απ΄ όλα σημασία έχει η λειτουργικότητα και η αξιοπιστία. Έτσι ή αλλιώς από μέσα θα το κάνω όπως θέλω.      

Κάπως έτσι λοιπόν, με αυτά τα πρώτα ισχυρά κριτήρια, έφυγε από μπροστά μου το 80% των προσφερομένων, αλλά και πάλι, τα αποτελέσματα ήταν πολλά. Χρειαζόταν πολύ ενέργεια, χρόνο και χρήμα για να ψάξω κάθε μια από τις περιπτώσεις αυτές. Μόνο τα άπειρα τηλεφωνήματα και οι αναξιόπιστες συζητήσεις να μπούνε στο τραπέζι, καταλαβαίνεις γιατί έφτασα να πω ¨άϊ γαμήσου, δεν γίνεται ούτε έτσι¨!

Το καλοκαίρι του 2021 τα ταξίδια γίνονται όλο και πιο εύκολα και αρχίζω να μιλάω συγκεκριμένα και με κάποιους στην Γερμανία.

Οι ιδιώτες με απορρίπτουν με συνοπτικές διαδικασίες γιατί ο ¨ξένος¨ έχει τρέξιμο και ¨χαρτούρα¨. Οι έμποροι μιλάνε μαζί μου κανονικά αφού είναι διαδικασίες που γνωρίζουν και τις έχουν κάνει πολλές φορές.

Όμως τον νόμο του Μέρφι τον ξέρεις ε?, εκείνον που λέει ότι ¨αν θέλεις κάτι πολύ και το έχεις βρει ακριβώς όπως θέλεις, στην τιμή που το θέλεις, θα γαμηθεί ο Δίας για να μην γίνει?¨

Χμμμμ… Μάλλον τα μπερδεύω τώρα λίγο με το άλλο του Κοέλιου, αλλά τέλος πάντων το θέμα είναι ότι στην φάση που είμαι έτοιμος να κλείσω ένα Sprinter που μου άρεσε πολύ και σχεδίαζα να ανέβω Γερμανία, αρρωσταίνω. Δεν ήταν απλά ένα κρύωμα ρε φίλε, ήταν η Δευτέρα παρουσία μέσα μου. Πυρετός 40+, βήχας να φεύγουν τα πλεμόνια μ, να πονάν τα κόκαλα σαν να μου ρουφούσαν το μεδούλι, οι αρθρώσεις να ακούγονται σαν μπαουλοντίβανα, τα μάτια γεμάτα αίμα αλλά ¨κρακελέ – Φρακενστάιν ¨ και φταρνίσματα, πολλά φταρνίσματα να συνθέτουν στον τοίχο υπέροχες εικόνες που θα έκαναν ακόμα και τον Ζωρζ Σερά να κλαίει σαν μικρό παιδί μπροστά στο μεγάλο θαύμα της τέχνης.

Μετά από έξι μέρες που συνήλθα και μπήκα ξανά στην πλατφόρμα το βανάκι δεν υπήρχε!

Κανονικά εγώ τώρα πέφτω και δεν σηκώνομαι ούτε με γερανό, αλλά τρώω μια φλασιά και παίρνω τηλέφωνο έναν άνθρωπο της αγοράς, τον Γιώργο τον Παναγούλια που μάλιστα, τον Ιούλιο του 2005 νοικιάσαμε, για πρώτη φορά το αυτοκινούμενό του και πήγαμε 15 μέρες στην Πελοπόννησο. Λέω ¨τι διάλο¨, κάτι μπορεί να έχει δει ή να έχει ακούσει, αλλά έκανα λάθος. Το είχε απλά εκεί και μου το έδειχνε τώρα σε βίντεο!

Πιάνεις την φάση; Εγώ, μόλις έχω χάσει ένα βανάκι ¨στου διαόλου την μάνα¨ που ήταν ότι έπρεπε και τώρα μου δείχνει αυτός ένα καλύτερο που έχει στην αυλή του. Μπορείς να νιώσεις τα συναισθήματα; εγώ δεν μπορώ. Το μισό μυαλό μου είναι ακόμα μουδιασμένο από την ματαίωση και το άλλο μισό προσπαθεί να πιστέψει στο θαύμα που έχω μπροστά μου.

Δεν κρατιόμουν. Κάθε μέρα τον έπαιρνα τηλέφωνο ογδόντα φορές να προχωρήσει το service για να είναι λειτουργικό όταν θα κατέβω. Του έ π ρ η ξ α τα σκώτια!

Λίγο καιρό μετά κατέβηκα Αθήνα. Ήταν σε κακό χάλι. Οι διαβεβαιώσεις ότι όλα θα γίνουν με βάλαν στην αναμονή, αλλά ο καιρός περνούσε και το ένα πρόβλημα έδινε την σκυτάλη σε άλλο, μέχρι που αποδείχθηκε ότι ακόμα και η μηχανή του είχε χοντρό πρόβλημα.

Την περίοδο αυτή η υγεία μου πάει από το κακό στο χειρότερο και κάποια λαμπάκια έχουν αρχίσει να τρεμοσβήνουν. Σχεδόν εξήντα πια σκέφτηκα ότι μπορεί να έχω ελάχιστο χρόνο να ζήσω το όνειρο και αυτό μου έδωσε μια παράξενη ενέργεια. Σαν κάτι να φώτισε τον δρόμο μου και είπα ¨δεν γαμιέται… δύο χρόνια ψάχνω και δεν γίνεται τίποτα.

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα που και πως, αλλά θα το φτιάξω μόνος. Τέλος!¨.

Έτσι, έβαλα τον νόμο κάτω, έφτιαξα μια σκληρή λίστα με όρους και προϋποθέσεις για 9θέσιο λεωφορειάκι και τα αποτελέσματα στην αναζήτηση έγιναν λίγες δεκάδες.

ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ!!!

Το πρωί της 29 Νοεμβρίου 2021, μπήκα να ρίξω μια ματιά στις ειδοποιήσεις του mobile.de.  Για μία από αυτές η περιγραφή δεν ταίριαζε απλά, ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα, ή μάλλον ήταν καλύτερο απ΄ ότι ήθελα, αλλά οριακά στην ανώτερη τιμή που είχα ορίσει στα φίλτρα, 13.500Ε!

Αμέσως ειδοποιήθηκε ο άνθρωπός μου στην Γερμανία να πάει για έλεγχο. Μου είπε ότι δεν μπορούσε γιατί ήταν σε άλλη πόλη και ετοιμαζόταν να έρθει Ελλάδα να συναντήσει για πρώτη φορά από κοντά την γυναίκα της ζωής του που γνώρισε στο ίντερνετ! Ήταν ανένδοτος μέχρι που ανέβασα την αμοιβή του δύο κατοστάρικα. Το ίδιο απόγευμα έκανε τα 300χιλιόμετρα σε 2 ωρίτσες, το έλεγξε και μου έστειλε την γνώμη του. Άδεια, μηχανικά και λαμαρίνες ήταν άψογο! Έχει όμως, μου είπε, ένα σοβαρότατο θέμα για το οποίο δεν είχε γίνει αναφορά στην αγγελία. Η αναπνοή μου σταμάτησε, η καρδιά μου ακουγόταν στον επάνω όροφο και με το ζόρι κρατούσα το τηλέφωνο. Στον χώρο των αποσκευών, λέει, είχε γίνει προσπάθεια να καλυφθεί μια διαρροή  από λαδομπογιά, που μέχρι και τα μεσαία καθίσματα τα είχε κάνει όλα κώλο! Είχαν λερωθεί το πάτωμα, οι πλαϊνές ταπετσαρίες, ακόμα και ο ουρανός. Του ζήτησα να μου δείξει επί τόπου τι γίνεται με βιντεοκλήση, αλλά μου είπε ότι το είχαν συμμαζέψει και είχε πέσει πια το φως, οπότε δεν θα φαινόταν. Κατά την γνώμη του ήταν σοβαρό γιατί δεν φαινόταν ωραίο, όπως απ΄ έξω. Η εικόνα του αυτοκινήτου όμως εσωτερικά δεν με ένοιαζε καθόλου, αλλά εκείνος δεν το γνώριζε. Τον ρώτησα αν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει στην διαπραγμάτευση της τιμής. Μου απάντησε ότι το είχε κάνει ήδη και από 13,5, ο έμπορος το έριξε στα 13! Πρέπει να είχα ακόμη όψη χαλασμένου μήλου, αλλά είχα αρχίσει να αναπνέω κανονικά οπότε και το μπλε των χειλιών έφευγε πια.

Ξημέρωναν τα γενέθλιά μου όταν έκανα το έμβασμα στον έμπορο. Μέσα μου γινόταν πάρτι.

Τρεις μέρες μετά πέταξα για Φραγκφούρτη με ένα μάτσο χαρτιά στην τσέπη, όπου είχα σημειώσει μέχρι και που θα κατουρούσα για να μην χάσω χρόνο και χρήμα. Μου ξέφυγε μια λεπτομέρεια όμως και έτσι, κατέληξα εγκλωβισμένος σε ένα από τα ακριβότερα χιονοδρομικά κέντρα της Γερμανίας!

Αυτά όμως θα τα πούμε στο επόμενο, μέχρι τότε, να προσέχετε τον εαυτό σας και μείνετε συντονισμένοι.