Ένας βιολιστής στο μετρό…

28/01/2009 στο 00:12 | Αναρτήθηκε στις ΔΙΑΦΟΡΑ | Σχολιάστε

Ένας βιολιστής στο μετρό…

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθισε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά.

Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικας κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον  άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι -χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

 Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο – μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν χρήματα στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.
 Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισιτηρίου ήταν 100 δολάρια. Ο Bell αμείβεται με περίπου 1000 δολάρια το λεπτό!

 Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: «Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο;
Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε;

Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»
 Πηγή: Washington Post, http://www.washingtonpost.com/wp-dyn…040401721.html
(
μεταφρασμένη περίληψη)

 

Η ιστορία αυτή στάλθηκε από συγγενικό μου πρόσωπο εχθές –σε ευχαριστώ Ελιάννα- και διαβάζοντάς την σκέφτηκα ότι περιέχει στη βάση της ένα από τα πιο δυνατά ερωτήματα για τις μέρες που διανύουμε σε σχέση με τη ζωή που κάνουμε.

Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος εκεί έξω που να μην ένιωσε έστω και για λίγο απογοητευμένος με την κατάληξή της. Κάποιοι, ταυτισμένοι με τον καλλιτέχνη, όπως εγώ, ένιωσαν θλίψη, για τον τρόπο με τον οποίο έχουμε παραδοθεί στην κατανάλωση πάσης φύσης προϊόντων που καταιγιστικά δεχόμαστε από την εμπορική προπαγάνδα. Έτσι, είναι εντελώς αδύνατο να βρεθεί χώρος και χρόνος στη ζωή μας για το εξαιρετικής ποιότητας διαφορετικό που θα συναντήσουμε. Αλλά το χειρότερο είναι, ότι ακόμα και όταν αυτό συμβεί, θα το προσπεράσουμε γιατί το περιτύλιγμά του (στην περίπτωση του Joshua Bell το μετρό) δεν ¨ταιριάζει¨ με αυτό που το ένστικτό μας λέει (αν το ακούμε), ότι το περιεχόμενο είναι πολύ καλής ποιότητας.

Φαίνεται σαν να έχουμε αποφασίσει ότι είναι καλύτερα να έχουμε πολλά και ας είναι μέτρια (ίσως βρεθεί κάτι καλό εκεί μέσα), παρά να ξοδέψουμε χρόνο για το απολύτως απαραίτητο καλής ποιότητας. Αυτή τη σκέψη επιβεβαιώνει η αλόγιστη κατανάλωση αγαθών και συναισθημάτων, οποιασδήποτε μορφής και προέλευσης που παρατηρούμε (και στους εαυτούς μας) τα τελευταία χρόνια, παρασύροντας ολόκληρο τον πλανήτη σε μια απίστευτη δίνη καταστροφής.

Όλα αυτά, την ίδια στιγμή που αν απαντήσουμε ειλικρινά στους εαυτούς μας τι ζωή ονειρευόμαστε για το υπόλοιπο της ζωής μας (και των παιδιών μας), δεν περιλαμβάνεται τίποτα από όσα με μανία καταναλώνουμε.

Αν αντικειμενικός μας σκοπός είναι να ζήσουμε ευτυχισμένοι, γνωρίζουμε ότι τίποτα απ΄ όλα τα ¨καλούδια¨ που λαμπυρίζουν γύρο μας δεν είναι αυτό που θα το εξασφαλίσει. Αντίθετα, όσο περισσότερα έχουμε τόσο περισσότερος είναι ο χρόνος που θα χρειαστούμε για να τα συντηρήσουμε, ή τόσο μεγαλύτερη η αγωνία να μην τα χάσουμε.

Έτσι δεν μένει χώρος για τίποτα άλλο.

 Το να προσπεράσουμε τον Joshua Bell στο μετρό σηματοδοτεί την έλλειψη προσοχής στον διπλανό μας που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να είναι το ταίρι μας. Ο άνθρωπος που μαζί του θα μπορούσαμε να ζήσουμε τη χαρά της ζωής πραγματοποιώντας τον αντικειμενικό μας σκοπό, να είμαστε ευτυχισμένοι.

Ας αρχίσουμε επιτέλους να απαντάμε με ειλικρίνεια στο γιατί και όχι στο τι θέλουμε να έχουμε.

Δες το video στο you tube

 Ευχαριστώ.

 

Advertisements

Σχολιάστε »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.

Αρέσει σε %d bloggers: